Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAİN: | Saf, akar su. Göz önünde akan su. Cennet şerbeti. Zâhir, görünen. Göz değmiş, nazar değmiş. |
| MAİN MEHİN: | Zayıf, hakir su. Meni. |
| İçerisinde 'MAİN' geçenler | |
| ECMAİN: | Hepsi, cümlesi. |
| KEMAİN: | (Kemin. C.) Pusuya gizlenmiş adamlar. |
| MAİN MEHİN: | Zayıf, hakir su. * Meni. |
| MUTMAİNN(E): | İtmi'nanlı. İçi rahat. Müsterih. Şüphesi kalmamış. Emin. |
| MUTMAİNÂNE: | f. Şüphesizce. Rahatlık ve emniyet içinde olarak. |
| NEFS-İ MUTMAİNNE: | İyiliği kötülükten ayırt ettirerek insanlık vazifesini tanıttıran ve vicdanına rahatlık veren hâl. İnsanı Allah'a yaklaştıran hâl. Günaha meyleden kötü sıfatlardan temizlenmiş ve güzel ahlâk ile muttasıf olarak kurb-u İlâhiye itmi'nan ve istikrar kazanmış olan insan iradesi. Nefsin, Allah'ın emirleri altına sakin ve şehevâta muâraza ederek ıztırabdan kurtulmuş olma hâli. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAİN MEHİN : | Zayıf, hakir su. * Meni. |
| MAÎ : | Su cinsinden. Akıcı, su renginde, mâvi. Katı ve sert olmayıp su gibi, akıcı olan. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |