Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAGN: | (C: Megân) Menzil. |
| MAGNA: | Durmak. |
| MAGNATIS: | Mıknatıs. |
| MAGNEM: | (C.: Maganim) Ganimet. Harpte düşmandan ele geçirilen mal. |
| MAGNETİK: | yun. (Manyetik) Mıknatıs gibi çekici kuvveti olan. |
| İçerisinde 'MAGN' geçenler | |
| CERR-İ MAGNEM: | Menfaat celbetmek. |
| MAGNA: | Durmak. |
| MAGNATIS: | Mıknatıs. |
| MAGNEM: | (C.: Maganim) Ganimet. Harpte düşmandan ele geçirilen mal. |
| MAGNETİK: | yun. (Manyetik) Mıknatıs gibi çekici kuvveti olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAGNA : | Durmak. |
| MAGABBE : | Akıbet, son, netice. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |