Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHİ: | f. Balık. Semek. |
| MAHİ: | (Mahv. den) Yok eden, mahveden, perişan eden. |
| MAHİ-İ EMRAZ: | Hastalıkları yok eden. |
| MAHİC: | Sâfi, saf, katıksız. |
| MAHİDAN: | f. Balık havuzu. |
| MAHİFÜRUŞ: | f. Balık satan. Balıkçı. |
| MAHİGİR: | f. Balık tutan. Balık yakalayan. Balık avlayan. |
| MAHİHAR: | f. Balık yiyen. Balık avlayan, balıkçıl. |
| MAHİLE: | (C.: Mahâyil) Düşünmeğe sebebiyet veren işaret, alâmet. |
| MAHİN: | (C.: Mihne-Mihan) Hizmetkâr. |
| MAHİR: | Becerikli, hünerli, san'atkâr. |
| MAHİRANE: | f. Ustaca, ustalıkla, maharetle. |
| MAHÎS: | Kaçacak yer. Kaçamak. Kurtulmak. |
| MAHİYAN: | (Mâh. C.) Aylar. (Mâhî. C.) Balıklar, semekler. |
| MAHİYANE: | f. Ay hesabıyla verilen ücret. Aylık. |
| MAHİYAT: | Mahiyetler. Esaslar. Hakikatlar. İç yüzleri. |
| MAHİYET: | Bir şeyin içyüzü, aslı, esası. Bir şeyin neden ibâret olduğu, künhü, esası, hakikatı. (Mâhiyet, hakikatten daha umumidir. Hakikat, mevcudatta, mahiyet ise, hem mevcudat hem ma'dumatta müstameldir.) (L.N.)(İnsanın kıymetini tayin eden, mahiyetidir. Mahiyetin değeri ise, himmeti nisbetindedir. Himmet ise, hedef ittihaz ettiği maksadın derece-i ehemmiyetine bakar. İ.İ.) |
| MAHİYET-İ CÂMİA: | Çok vasıfları içinde toplayan mahiyet. (Bak: Himmet) |
| MAHİYYE: | Aylık. |
| MAHÎZ: | Hayız hali zamanı. (Bak: Hayız) |
| MAHÎZA: | (C: Mehâyız) Hayız bezi. |
| İçerisinde 'MAHİ' geçenler | |
| CEMAHİR: | (Cumhur. C.) Cumhuriyetler. |
| CEMAHİR-İ MÜTTEFİKA: | Birbiriyle anlaşmış, ittifak etmiş devletler. Müttefik cumhuriyetler. |
| CEMAHİR-İ MÜTTEHİDE: | Birleşmiş devletler. Müttehid cumhuriyetler. |
| HAYYAT-I MÂHİR: | Usta terzi. Terzi ustası. |
| HEMAHİM: | (Hemheme. C.) Üzüntüler, kederler, dertler, tasalar. |
| HUMAHİN: | Yüzük yapılan bir cins siyah taş. |
| MAHİ-İ EMRAZ: | Hastalıkları yok eden. |
| MAHİC: | Sâfi, saf, katıksız. |
| MAHİDAN: | f. Balık havuzu. |
| MAHİFÜRUŞ: | f. Balık satan. Balıkçı. |
| MAHİGİR: | f. Balık tutan. Balık yakalayan. Balık avlayan. |
| MAHİHAR: | f. Balık yiyen. Balık avlayan, balıkçıl. |
| MAHİLE: | (C.: Mahâyil) Düşünmeğe sebebiyet veren işaret, alâmet. |
| MAHİN: | (C.: Mihne-Mihan) Hizmetkâr. |
| MAHİR: | Becerikli, hünerli, san'atkâr. |
| MAHİRANE: | f. Ustaca, ustalıkla, maharetle. |
| MAHÎS: | Kaçacak yer. Kaçamak. * Kurtulmak. |
| MAHİYAN: | (Mâh. C.) Aylar. * (Mâhî. C.) Balıklar, semekler. |
| MAHİYANE: | f. Ay hesabıyla verilen ücret. Aylık. |
| MAHİYAT: | Mahiyetler. Esaslar. Hakikatlar. İç yüzleri. |
| MAHİYET: | Bir şeyin içyüzü, aslı, esası. Bir şeyin neden ibâret olduğu, künhü, esası, hakikatı. (Mâhiyet, hakikatten daha umumidir. Hakikat, mevcudatta, mahiyet ise, hem mevcudat hem ma'dumatta müstameldir.) (L.N.)(İnsanın kıymetini tayin eden, mahiyetidir. Mahiyetin değeri ise, himmeti nisbetindedir. Himmet ise, hedef ittihaz ettiği maksadın derece-i ehemmiyetine bakar. İ.İ.) |
| MAHİYET-İ CÂMİA: | Çok vasıfları içinde toplayan mahiyet. (Bak: Himmet) |
| MAHİYYE: | Aylık. |
| MAHÎZ: | Hayız hali zamanı. (Bak: Hayız) |
| MAHÎZA: | (C: Mehâyız) Hayız bezi. |
| MUZMAHİL: | Çökmüş. Darmadağın olmuş. Perişan olmuş. |
| MÜTEMAHİL: | Uzak ve uzun. |
| SAYD-I MAHÎ: | Balık avı. |
| SEMAHİC: | Deniz içinde bir alanın adı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHİ-İ EMRAZ : | Hastalıkları yok eden. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |