Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHİYET: | Bir şeyin içyüzü, aslı, esası. Bir şeyin neden ibâret olduğu, künhü, esası, hakikatı. (Mâhiyet, hakikatten daha umumidir. Hakikat, mevcudatta, mahiyet ise, hem mevcudat hem ma'dumatta müstameldir.) (L.N.)(İnsanın kıymetini tayin eden, mahiyetidir. Mahiyetin değeri ise, himmeti nisbetindedir. Himmet ise, hedef ittihaz ettiği maksadın derece-i ehemmiyetine bakar. İ.İ.) |
| MAHİYET-İ CÂMİA: | Çok vasıfları içinde toplayan mahiyet. (Bak: Himmet) |
| İçerisinde 'MAHİYET' geçenler | |
| MAHİYET-İ CÂMİA: | Çok vasıfları içinde toplayan mahiyet. (Bak: Himmet) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHİYET-İ CÂMİA : | Çok vasıfları içinde toplayan mahiyet. (Bak: Himmet) |
| MAHİYAN : | (Mâh. C.) Aylar. * (Mâhî. C.) Balıklar, semekler. |
| MAHİ : | f. Balık. Semek. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |