Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHALL: | Yer. Mekân. Cây. |
| MAHALL-İ SADAKA: | Sadaka olarak verilen mal veya parayı şer'an almağa ehil olan kimse. |
| MAHALL-İ TEVARÜD: | Vâsıl olunan yer. Birisine yetişilen mahal. |
| MAHÂLL: | (Mahall. C.) Yerler. Mekânlar. |
| MAHALLE: | (C.: Mahallât) Şehir ve kasabaların bölündüğü parçalardan herbiri. |
| MAHALLETAN: | Çömlek ve değirmen. |
| MAHALLÎ: | Bir yere mahsus. Yerli. |
| İçerisinde 'MAHALL' geçenler | |
| MAHALL-İ SADAKA: | Sadaka olarak verilen mal veya parayı şer'an almağa ehil olan kimse. |
| MAHALL-İ TEVARÜD: | Vâsıl olunan yer. * Birisine yetişilen mahal. |
| MAHALLE: | (C.: Mahallât) Şehir ve kasabaların bölündüğü parçalardan herbiri. |
| MAHALLETAN: | Çömlek ve değirmen. |
| MAHALLÎ: | Bir yere mahsus. Yerli. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHALL-İ SADAKA : | Sadaka olarak verilen mal veya parayı şer'an almağa ehil olan kimse. |
| MAHALE : | Çare, tedbir. * Hile. |
| MAHABİB : | (Mahbub. C.) Sevilen ve muhabbet edilenler. Mahbublar. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |