Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHCUB: | Utanan. Utangaç. Perdeli, örtülü. Kapalı. A'ma. Yaşmak veya perde ile mestur olan. |
| MAHCUBÂNE: | f. Utanarak, utanmış bir hâlde. Sıkılganlıkla. |
| MAHCUBE: | Namuslu ve utangaç kadın veya kız. Sıkılgan kadın. Kapı ardına konulan ağaç. |
| MAHCUBİYET: | Utangaçlık, sıkılganlık, mahcubluk. |
| İçerisinde 'MAHCUB' geçenler | |
| MAHCUBÂNE: | f. Utanarak, utanmış bir hâlde. Sıkılganlıkla. |
| MAHCUBE: | Namuslu ve utangaç kadın veya kız. Sıkılgan kadın. * Kapı ardına konulan ağaç. |
| MAHCUBİYET: | Utangaçlık, sıkılganlık, mahcubluk. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHCUBÂNE : | f. Utanarak, utanmış bir hâlde. Sıkılganlıkla. |
| MAHC : | Soymak. * Yontmak. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |