Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHKÛM: | Aleyhinde hüküm verilmiş olan. Dâvayı kaybedip cezalanan. Birisinin hükmü altında bulunan. Zorunda ve mecburiyetinde olma. Katlanma. |
| MAHKÛMUN-ALEYH: | Kendi aleyhinde hüküm verilmiş olan. |
| MAHKÛMUN-BİH: | Kendisi hakkında hüküm verilmiş olan. |
| MAHKÛMUN-LEH: | Dâvayı kazanmış olan. Lehine hükmolunan. |
| İçerisinde 'MAHKÛM' geçenler | |
| KAZİYE-İ MAHKÛMUN BİHÂ: | (Bak: Kaziye-i muhkeme) |
| MAHKÛMUN-ALEYH: | Kendi aleyhinde hüküm verilmiş olan. |
| MAHKÛMUN-BİH: | Kendisi hakkında hüküm verilmiş olan. |
| MAHKÛMUN-LEH: | Dâvayı kazanmış olan. Lehine hükmolunan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHKÛMUN-ALEYH : | Kendi aleyhinde hüküm verilmiş olan. |
| MAHKUD : | Hased edilen, hased olunan. |
| MAHK : | Gidermek. * İptal etmek, saymamak. * Eksik, noksan. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |