Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHN: | Kuyudan su çıkarmak. İmtihan etmek. Bahşiş vermek. Vurmak. |
| MAHN: | Cima etmek. Ağlamak. Kuyudan su çekmek. Uzun boylu adam. |
| MAHNAK: | Boğazın boğacak yeri. |
| MAHNİYE: | (C: Mehâni) Derenin dar ve kısık yeri. |
| MAHNUK: | Boğulmuş. Boğazı sıkılmış. Boğuk. |
| MAHNUKAN: | Boğazı sıkılarak, boğulmuş olarak. |
| MAHNUN: | Sar'alı. Cin taifesi dokunmuş hasta. Mecnun. |
| İçerisinde 'MAHN' geçenler | |
| MAHNAK: | Boğazın boğacak yeri. |
| MAHNİYE: | (C: Mehâni) Derenin dar ve kısık yeri. |
| MAHNUK: | Boğulmuş. Boğazı sıkılmış. Boğuk. |
| MAHNUKAN: | Boğazı sıkılarak, boğulmuş olarak. |
| MAHNUN: | Sar'alı. Cin taifesi dokunmuş hasta. Mecnun. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHNAK : | Boğazın boğacak yeri. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |