Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHREM: | Gizli. Dince ve şer'an müsaade olunmayan. Birisinin hususi hâllerine ait gizli sır. Nikâh düşmeyen, evlenilmesi haram olan yakın akraba. (Baba, dede, anne, nine, erkek ve kızkardeş, amca, dayı, hala ve teyzeler arasında bir neseb yakınlığı, bir ebedî mahremiyet vardır. Bunlar arasında nikâh asla caiz değildir.) Çok samimi ve içli-dışlı olan kimse. |
| MAHREM-İ ESRAR: | Gizli sırlara vakıf olan çok yakın kimse. Gizli sır söyleyen kimse. |
| MAHREM: | İki dağ arasındaki yol. |
| MAHREMAN: | (Mahrem. C.) Sırlar. Gizli şeyler. Esrar. Sırdaşlar. |
| MAHREMANE: | f. Gizli ve saklı olarak. Mahrem bir tarzda. |
| MAHREMİYYET: | Gizlilik. Mahrem olma hali. |
| İçerisinde 'MAHREM' geçenler | |
| KELÂM-I MAHREM: | Gizli kelâm. Mahrem söz. |
| MAHREM-İ ESRAR: | Gizli sırlara vakıf olan çok yakın kimse. Gizli sır söyleyen kimse. |
| MAHREMAN: | (Mahrem. C.) Sırlar. Gizli şeyler. Esrar. * Sırdaşlar. |
| MAHREMANE: | f. Gizli ve saklı olarak. Mahrem bir tarzda. |
| MAHREMİYYET: | Gizlilik. Mahrem olma hali. |
| NA-MAHREM: | f. Aralarında evlenmeğe mâni olacak kadar yakınlık bulunmayan. Şer'an evlenmeğe mâni akrabalığı olmayan erkek veya kadın. * Yabancı. |
| NA-MAHREMİYET: | f. Namahremlik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHREM-İ ESRAR : | Gizli sırlara vakıf olan çok yakın kimse. Gizli sır söyleyen kimse. |
| MAHREC : | Çıkacak yer. * Ses ve harflerin ağızdan çıktıkları yer. * Mat: Bayağı kesirde çizginin altındaki sayı. (Payda) * Hususi bir meslek için adam yetiştirmeğe mahsus mekteb ve dâire. (Meselâ: Mekteb-i fünun-u harbiye zâbit mahrecidir.) * Tarik-i ilmiyede büyük bir pâyeye vesile-i irtika addolunan bir rütbe. * Mevleviyet. * Dahilde çıkarılan mahsulât ve emtianın sarfı için hariç memlekette bulunan mahal. |
| MAHR (MUHUR) : | (C: Mevâhır) Yarmak. * Yükseltmek. * Rüzgârın çıkardığı gürültü. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |