Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHSUS: | Duyulmuş. Hissedilmiş. Derk olunmuş. Duyulan. Aşikâr, belli, zâhir, meydanda. |
| MAHSUS: | Ayrılmış, tâyin edilmiş. Herkese âit olmayıp bazılara âit olmuş olan. Yalnız birine âid olan. Hususileşmiş. Müstakil. Bile bile, istiyerek. Yalandan, şakadan, lâtife olarak. |
| MAHSUSA: | Mahsus, hususi. |
| MAHSUSAT: | Gözle görülen, hisle anlaşılan şeyler. (Ma'kulât'ın zıddı) |
| MAHSUSEN: | Ayrıca, bile bile, mahsus olarak. |
| MAHSUSİYET: | Mahsusluk. Hususi olma hâli. |
| İçerisinde 'MAHSUS' geçenler | |
| EMANİ-İ MAHSUSA: | Hususi arzular, özel maksatlar. |
| HÂTEM-İ MAHSUS: | Hususi mühür. Bir kimseye âit damga, mühür. |
| HATME-İ MAHSUSA: | Hususi hatme. Kur'andan veya hadisten alınan muayyen duaları okuyup bitirmek. |
| İDARE-İ MAHSUSA: | İlk adı "İdare-i Aziziye" olan devlet vapur işletme dairesi. |
| KAZİYE-İ MAHSUSA: | Man: Mevzuu yalnız bir fertten ibaret olup da hüküm onun üzerine olan kaziyyedir. Buna Kaziye-i şahsiyye dahi denir. "İstanbul en büyük şehirlerin birincisidir" gibi. |
| MAHSUSA: | Mahsus, hususi. |
| MAHSUSAT: | Gözle görülen, hisle anlaşılan şeyler. (Ma'kulât'ın zıddı) |
| MAHSUSEN: | Ayrıca, bile bile, mahsus olarak. |
| MAHSUSİYET: | Mahsusluk. Hususi olma hâli. |
| VEZN-İ MAHSUS: | Özgül ağırlık. Bir cismin bir santimetre küp hacmindeki parçasının ağırlığı. * Edb: Nazmın veya kelimenin belli kalıplarından her biri. Nazmın ahenk ölçüsü. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHSUSA : | Mahsus, hususi. |
| MAHSUB : | Sayılmış. Hesaplanmış. Hesabına kaydedilmiş. * Bir zata mensub kabul edilen. |
| MAHS : | Hayaları çıkarılmış. İğdiş edilmiş. |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |