Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAHT: | şiddetli. |
| MAHT: | Çıkarmak. Çekmek. |
| MAHTAB: | (Bak: Mehtâb) |
| MAHTAB: | (C: Mehâtıb) Odun yığacak yer, odunluk. |
| MAHTAM: | (C: Mehâtım) Burun. |
| MAHTELEF-EL MELEVAN: | Gece ve gündüzün ihtilâfı ve değişmesi müddetince. |
| MAHTİD: | Kişinin durduğu mekân. |
| MAHTUBE: | Evlenmek için istenilen kadın. |
| MAHTUM: | Mühürlenmiş. Damgalanmış. Kilitlenmiş. Bağlanmış. |
| MAHTUMANE: | f. Bir kitabı hatmettikten sonra verilen ziyafet. |
| MAHTUN: | Sünnet olunmuş. Hitan edilmiş. |
| MAHTUR: | (Hatar. dan) Hatara, tehlikeye yakın. Düşünme. Fikir ve endişe. |
| MAHTUT: | (Mahtute) Çizilmiş. Çizgilenmiş. Yazılmış. |
| İçerisinde 'MAHT' geçenler | |
| MAHTAB: | (Bak: Mehtâb) |
| MAHTAB: | (C: Mehâtıb) Odun yığacak yer, odunluk. |
| MAHTAM: | (C: Mehâtım) Burun. |
| MAHTELEF-EL MELEVAN: | Gece ve gündüzün ihtilâfı ve değişmesi müddetince. |
| MAHTİD: | Kişinin durduğu mekân. |
| MAHTUBE: | Evlenmek için istenilen kadın. |
| MAHTUM: | Mühürlenmiş. Damgalanmış. * Kilitlenmiş. * Bağlanmış. |
| MAHTUMANE: | f. Bir kitabı hatmettikten sonra verilen ziyafet. |
| MAHTUN: | Sünnet olunmuş. Hitan edilmiş. |
| MAHTUR: | (Hatar. dan) Hatara, tehlikeye yakın. * Düşünme. Fikir ve endişe. |
| MAHTUT: | (Mahtute) Çizilmiş. Çizgilenmiş. Yazılmış. |
| ŞEMAHTER: | Kötü, menhus. |
| ŞEMAHTER: | Kötü, menhus. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAHTAB : | (Bak: Mehtâb) |
| MAH : | Mahveden. * Resul-i Ekrem'in (A.S.M.) bazı kitablarda geçen bir ismidir. Nübüvvet ve risaletinin nuru, küfür karanlıklarını mahvettiğinden bu isim verilmiştir. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |