Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAKRUN: | (Karn. dan) Ulaşmış. Kavuşmuş. Yakın. Müsaadeye mazhar. Çatık kaşlı olmak. |
| MAKRUN-U MÜSÂADE: | İzin almış, izne kavuşmuş. |
| MAKRUN-U SIHHAT: | Sıhhat ve hakikata yakın. Doğruluk derecesi fazla. |
| MAKRUNİYET: | Yaklaşma. Yakınlık. |
| İçerisinde 'MAKRUN' geçenler | |
| LEFİF-İ MAKRUN: | Kökündeki "elif" veya "ya" nın yan yana olduğu kelime. |
| MAKRUN-U MÜSÂADE: | İzin almış, izne kavuşmuş. |
| MAKRUN-U SIHHAT: | Sıhhat ve hakikata yakın. Doğruluk derecesi fazla. |
| MAKRUNİYET: | Yaklaşma. Yakınlık. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAKRUN-U MÜSÂADE : | İzin almış, izne kavuşmuş. |
| MAKRU' : | Okunan. Okunmuş olan. |
| MAKR : | Çok acı olmak. |
| MAK : | (C: Amâk-Emâık) Göz pınarı. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |