Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAYE: | Damızlık. Esas. Temel. Bir şeyin mayalanması ve ekşimesi (tahammürü) için konulan madde. Para, mal. İktidar. Güç. İlim. Dişi deve. |
| MAYE-İ ŞEB: | Gece karanlığı. |
| MAYEDAR: | f. Kudretli, paralı. |
| İçerisinde 'MAYE' geçenler | |
| BEDMAYE: | f. Ahlâksız. * Soysuz. Sütü bozuk. |
| DEST-MAYE: | f. Sermaye, elde olan şey. |
| FÜRU-MAYE: | Soyu alçak. Kötü soylu. Sütü bozuk. |
| GİRAN-DESTMAYE: | f. Zengin, gani. Sermayesi ve malı mülkü çok olan. * Mârifetli, mahâretli, hünerli. |
| GİRAN-MAYE: | f. Kıymetli ve değerli olan şey. |
| HAMÎR-İ MÂYE: | Mayanın hamuru. |
| HİMAYE: | Koruma. Korunma. Muzır şeylerden muhafaza etme. |
| HİMAYE-İ ETFAL CEMİYETİ: | Çocuk Esirgeme Kurumu. |
| MAYE-İ ŞEB: | Gece karanlığı. |
| MAYEDAR: | f. Kudretli, paralı. |
| NÜMAYENDE: | f. Gösterici. |
| RİMAYET: | Ok, gülle, kurşun gibi şeyleri atmada mâhir olma. Atıcılık. |
| SEBÜKMÂYE: | f. İtibarsız, değersiz, kıymetsiz. |
| SERMAYE: | f. Ana mal. Esas para. İlk elde mevcut olan para. * Kazanılmış ilim. * Hayat. Ömür. |
| SERMAYEDÂR: | f. Sermâyesi olan. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAYE-İ ŞEB : | Gece karanlığı. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |