Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MAZMUN: | Meâl. Mâna. Mefhum. Nükteli, san'atlı, ince söz. Ödenmesi lâzım olan. Fık: Gasb, telef veya zulüm sebebi ile ödenmesi lüzum etmiş şey. |
| İçerisinde 'MAZMUN' geçenler | |
| BİKR-İ MAZMUN: | İlk def'a söylenmiş mazmun. (Bak: Mazmun) |
| MAL-İ MAZMUN: | Emânet olmayan mal. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MAZMUM : | (Zamm. dan) Zammolunmuş. İlâve olunmuş. * Yapışmış. * Zamme ile okunan. |
| MAZMAZ : | (İbranice) Hz. Muhammed'in (A.S.M.) Suhuf-u İbrahim ve Tevrat'taki ismi. |
| MAZ' : | Çiğnemek. |
| MÂ : | f. Biz mânasınadır. (Bak: Şahıs zamiri) * Mim ile elif harfinden ibâret "Mâ". Arabçada muhtelif isimleri vardır. Ve çeşitli mânalara gelir. Cansız şeylere işaret eder. "Şu nesne, o şey ki..." mânâlarına gelerek kelimelerle birleşir. Meselâ: (Mâ-ba'd: Sondaki, alttaki.) |