Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MEHÎN: | Hor ve hakir. Zayıf. Zebun. Az şey. Rey', fikir ve tedbirde temyizi zayıf, ahmak. |
| İçerisinde 'MEHÎN' geçenler | |
| MAİN MEHİN: | Zayıf, hakir su. * Meni. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MEHÎB : | İnsanın kendisinden korktuğu. Heybetli, azametli, korkunç kimse. * Arslan, esed, gazanfer. |
| MEH : | f. Ay. Kamer. (Bak: Mah) * Senenin onikide biri. Ay. |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |