Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MEMLUK: | Köle. Kul. Esir. Bende. Hizmetkâr. Birinin malı olan. |
| MEMLUKÂNE: | f. Köleye yakışır hâlde. Kölece. Eskiden çok defa bir büyüğe sunulan yazılarda, kendinden bahsederken kullanılırdı. |
| MEMLUKİYYET: | Esirlik. Hizmetkârlık. Kulluk. Kölelik. |
| İçerisinde 'MEMLUK' geçenler | |
| ARÂZİ-İ MEMLUKE: | Mülkiyet yolu ile tasarruf olunan yerler. (Mülk, timar toprağı). |
| MEMLUKÂNE: | f. Köleye yakışır hâlde. Kölece. * Eskiden çok defa bir büyüğe sunulan yazılarda, kendinden bahsederken kullanılırdı. |
| MEMLUKİYYET: | Esirlik. Hizmetkârlık. Kulluk. Kölelik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MEMLUKÂNE : | f. Köleye yakışır hâlde. Kölece. * Eskiden çok defa bir büyüğe sunulan yazılarda, kendinden bahsederken kullanılırdı. |
| MEMLU : | Doldurulmuş. Dolu. |
| MEMLAHA : | (Milh. den) Tuz çıkarılan yer. Tuzla. |
| MEMALİK : | (Memleket. C.) Memleketler. |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |