Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MEN': | Yasak etmek. Durdurmak. Bırakmamak. Bir şeyi diriğ etmek, esirgemek. |
| MEN'A: | Ölüm haberi. Vefat haberi. |
| MEN'AB: | Cömert. Hızlı yürüyen. |
| MEN'AF: | (C.: Menâif) Dağın sivri tepesi. |
| MEN'AT: | Ölüm haberi. |
| MEN'E: | Dibâgat için ısladıkları deri. |
| MEN'UŞ: | Hayır ile yâdedilen ölü. Yukarı kaldırılmış. Fakir olduktan sonra sevindirilmiş. Tabuta konulmuş. |
| MEN'UT: | Medhedilmiş. İyiliği, güzelliği söylenilmiş olan. |
| İçerisinde 'MEN'' geçenler | |
| İçerisinde 'MEN'' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |