Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENİŞ: | f. Tabiat, huy, mizac. |
| İçerisinde 'MENİŞ' geçenler | |
| BÜZÜRGMENİŞ: | f. Yüksek fikirli, fikirleri değerli olan. |
| HAR-MENİŞ: | f. Eşek huylu, eşek tabiatlı. |
| HOŞMENİŞ: | f. Huyu, tabiatı iyi. Güzel huyları olan. |
| KUDEK-MENİŞ: | f. Çocuk tabiatlı. Çocuk mizaclı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENÎ : | f. Benlik. Benlik iddiası. Hodbinlik. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |