Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENAT: | İslâmiyyetten evvel cahiliyyet devrinde Kâbedeki bir putun adı. |
| MENAT: | Dönecek yer, merci'. İlişip asacak yer. |
| MENATIK: | Mıntıkalar, bölgeler. |
| MENATIK-I BAÎDE: | Uzak mıntıkalar. Uzak bölgeler. |
| MENATIK-I DUŞİZE-İ TAHAYYÜL: | Tahayyülün bâkir mıntıkaları. |
| İçerisinde 'MENAT' geçenler | |
| MENATIK: | Mıntıkalar, bölgeler. |
| MENATIK-I BAÎDE: | Uzak mıntıkalar. Uzak bölgeler. |
| MENATIK-I DUŞİZE-İ TAHAYYÜL: | Tahayyülün bâkir mıntıkaları. |
| TENKİH-ÜL MENAT: | Menatın, yani illetin ayıklanması. Usul-ü Fıkhın kıyas bahsine ait bir ıstılahtır. Kıyasın dört rüknünden biri olan illetin, diğer benzeri hususiyetlerden ayıklanmasıdır. Şöyle ki: Şâri (Allah C.C.) bir hükmü bir sebebe bina eder. Fakat o illetle beraber hükme te'siri olmayan birçok özellikler de bulunur. Bu yabancı özellikleri ayıklamak ve esas sebebi meydana çıkarmak gerektir. İşte bu, bir tenkih-ül menat çalışmasıdır. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENATIK : | Mıntıkalar, bölgeler. |
| MENA : | İki rıtıl. (İkiyüz altmış dirhem) |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |