Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENEND: | (Mânende-Mânend) f. Nazir. Eş. Benzer. şebih. Müşabih. |
| İçerisinde 'MENEND' geçenler | |
| İçerisinde 'MENEND' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENEA : | (Mâni. C.) Engeller, mâniler, özürler. * Engel olanlar, mâni olanlar, geri bırakanlar. * Kuvvet ve cemâat. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |