Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENH: | Verme, ihsan etme. |
| MENH: | Burun deliği. |
| MENHAR: | (C.: Menâhir) Hayvan kesilecek yer. Hayvan boğazlanan yer. Mezbaha. |
| MENHAT: | Mâni, nehyedici, engel. |
| MENHEB: | Yağma etmek. Yağma edecek yer. |
| MENHEC: | (C.: Menâhic) Geniş, açık yol. |
| MENHEC-İ SEDÂD: | Doğruluk yolu. Sırât-ı müstakim. |
| MENHEL: | (C.: Menâhil) Hayvan sulanan yer. Menzil, durak. Konaklanacak yer. |
| MENHERE: | (C: Menâhir) Mahalle arasındaki süprüntülük. |
| MENHÎ: | Şer'an yapılması yasak olan, haram olan şey. |
| MENHİR: | (C.: Menâhir) Burun deliği. |
| MENHİYYAT: | Şer'an haram edilenler. Yasak edilmiş, İlâhi emirle men'edilmiş olanlar. Nehyedilenler. Yasak olanlar. |
| MENHUB: | Korkak adam. Muhtar, müntehab, seçkin. |
| MENHUB(E): | (Nehb. den) Talan edilmiş, yağma edilmiş. |
| MENHUM: | Nasıl yerse yesin karnı doymaz kimse. Bir şeye çok hırs gösteren kişi. |
| MENHUS: | Uğursuz. Kötü. Meş'um. |
| MENHUS: | Kuyruğunun yanları uyuz olan deve. |
| MENHUS: | Zayıf, etsiz. |
| MENHUŞ: | Yılan, akrep cinsinden bir hayvan tarafından sokulmuş. |
| MENHUT: | Yontulmuş. Tıraş edilmiş. Yontulmuş ağaç. |
| İçerisinde 'MENH' geçenler | |
| KELİME-İ MENHUTE: | Aslı iki kelime olan bir tâbirin bir kelime ile söylenişi: "El Hamdüllilâh" yerine "Hamdele" söylenmesi gibi. "Bismillâh" yerine "Besmele" denmesi gibi. |
| MENHAR: | (C.: Menâhir) Hayvan kesilecek yer. Hayvan boğazlanan yer. Mezbaha. |
| MENHAT: | Mâni, nehyedici, engel. |
| MENHEB: | Yağma etmek. Yağma edecek yer. |
| MENHEC: | (C.: Menâhic) Geniş, açık yol. |
| MENHEC-İ SEDÂD: | Doğruluk yolu. Sırât-ı müstakim. |
| MENHEL: | (C.: Menâhil) Hayvan sulanan yer. * Menzil, durak. Konaklanacak yer. |
| MENHERE: | (C: Menâhir) Mahalle arasındaki süprüntülük. |
| MENHÎ: | Şer'an yapılması yasak olan, haram olan şey. |
| MENHİR: | (C.: Menâhir) Burun deliği. |
| MENHİYYAT: | Şer'an haram edilenler. Yasak edilmiş, İlâhi emirle men'edilmiş olanlar. Nehyedilenler. Yasak olanlar. |
| MENHUB: | Korkak adam. * Muhtar, müntehab, seçkin. |
| MENHUB(E): | (Nehb. den) Talan edilmiş, yağma edilmiş. |
| MENHUM: | Nasıl yerse yesin karnı doymaz kimse. * Bir şeye çok hırs gösteren kişi. |
| MENHUS: | Uğursuz. Kötü. Meş'um. |
| MENHUS: | Kuyruğunun yanları uyuz olan deve. |
| MENHUS: | Zayıf, etsiz. |
| MENHUŞ: | Yılan, akrep cinsinden bir hayvan tarafından sokulmuş. |
| MENHUT: | Yontulmuş. Tıraş edilmiş. Yontulmuş ağaç. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENHAR : | (C.: Menâhir) Hayvan kesilecek yer. Hayvan boğazlanan yer. Mezbaha. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |