Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENNANE: | Malı, mülkü, serveti için kendisiyle evlenilen kadın. |
| İçerisinde 'MENNANE' geçenler | |
| İçerisinde 'MENNANE' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENNAN : | İhsanı bol. Çok çok ihsan eden. En çok nimet veren. (Allah) |
| MENNÂ' : | (Men'. den) Alıkoyan, mâni olan, yaptırmayan. * Önleyici, men'edici. |
| MENN : | Nimet vermek. İyilik etmek. * Minnet. * Rıza. * Esiri fidye almadan, ücretsiz salıvermek. * Kesmek. * Zayıf etmek. * Ettiği iyiliği başa kakmak. * İki batman ağırlık. * Kudret helvası. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |