Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENSUB: | (Bak: Mansub) |
| MENSUB: | Bir şeye veya kimseye nisbeti olan, alâkası bulunan. Bir şeyle ilgili olan. |
| MENSUBÂT: | (Mensub. C.) Bir yere mensub olanlar. Bir yerin adamları. |
| MENSUBÎN: | (Mensub. C.) Mensublar. Mensub ve alâkadar olanlar. Bir daire veya yerin adamları. |
| MENSUBİYYET: | Mensubluluk, ilgili, bağlı oluş. Alâkalı bulunuş. |
| İçerisinde 'MENSUB' geçenler | |
| İSM-İ MENSUB: | Gr: Kelimenin sonuna Türkçede "Li", Arabça ve Farsçada kelime sessiz harfle bitiyorsa, bir "î", sesli harfle bitiyorsa; yerine göre sesli harf atılarak veya atılmayarak "î" veya "vî" harfi getirilerek yapılan, nereli ve nereye mensub olduğunu ifade eden isimdir. İstanbullu, İstanbulî; Mekkeli, Mekkî; Konyalı, Konevî; Bağdatlı, Bağdadî... gibi.) |
| MENSUBÂT: | (Mensub. C.) Bir yere mensub olanlar. Bir yerin adamları. |
| MENSUBÎN: | (Mensub. C.) Mensublar. Mensub ve alâkadar olanlar. Bir daire veya yerin adamları. |
| MENSUBİYYET: | Mensubluluk, ilgili, bağlı oluş. Alâkalı bulunuş. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENSUBÂT : | (Mensub. C.) Bir yere mensub olanlar. Bir yerin adamları. |
| MENSAF : | (C: Menâsıf) Her şeyin yarısı. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |