Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENSUBİYYET: | Mensubluluk, ilgili, bağlı oluş. Alâkalı bulunuş. |
| İçerisinde 'MENSUBİYYET' geçenler | |
| İçerisinde 'MENSUBİYYET' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENSUBÎN : | (Mensub. C.) Mensublar. Mensub ve alâkadar olanlar. Bir daire veya yerin adamları. |
| MENSUB : | (Bak: Mansub) |
| MENSAF : | (C: Menâsıf) Her şeyin yarısı. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |