Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENSUR: | (Nasr. dan) Yardım görmüş. Muzaffer. Zafer bulmuş. Cenab-ı Hak tarafından her işinde nusrete mazhar olduğundan Hz. Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm'ın bir ismi de Mensur'dur. |
| MENSUR: | (Nesr. den) Dağılmış. Saçılmış. Gece vaktinde güzel kokan bir çiçek. Edb: Manzum olmayan nesir halindeki yazı. Bunun mânaca çok güzel ve şiir gibi ahenkli yazılmış olanına "mensur şiir" denir. |
| İçerisinde 'MENSUR' geçenler | |
| HEBAEN MENSURA: | Boşuna olarak. Faydasız yere dağılmış. |
| KELÂM-I MENSUR: | Nesir söz. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENSUB : | (Bak: Mansub) |
| MENSAF : | (C: Menâsıf) Her şeyin yarısı. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |