Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENZİL: | İnilen yer. Konulacak yer. Yer. Dünya. Ev. Mesafe. |
| MENZİL-İ KAMER: | Koz: Ayın dünya etrafındaki mahreki. Bu mahrekte aynı noktaya tekrar gelmek için geçen zaman. |
| MENZİL-İ KÜLLÎ: | Mahrekin en son noktasına kadar olan mesâfe. |
| MENZİLET: | Derece, pâye, rütbe, mertebe. Yükseklik derecesi. Konak yeri, inecek yer. Hane, ev. |
| MENZİLGÂH: | f. Konak. Yer. Ev. Bir müddet durulan yer. |
| MENZİLHANE: | f. Konak yeri. Hayvan değiştirilen yer. |
| MENZİLNİŞİN: | f. Yerinde oturan. |
| İçerisinde 'MENZİL' geçenler | |
| MENZİL-İ KAMER: | Koz: Ayın dünya etrafındaki mahreki. Bu mahrekte aynı noktaya tekrar gelmek için geçen zaman. |
| MENZİL-İ KÜLLÎ: | Mahrekin en son noktasına kadar olan mesâfe. |
| MENZİLET: | Derece, pâye, rütbe, mertebe. Yükseklik derecesi. * Konak yeri, inecek yer. Hane, ev. |
| MENZİLGÂH: | f. Konak. Yer. Ev. Bir müddet durulan yer. |
| MENZİLHANE: | f. Konak yeri. Hayvan değiştirilen yer. |
| MENZİLNİŞİN: | f. Yerinde oturan. |
| SERMENZİL: | f. Durak yeri. |
| TEDVİR-ÜL MENZİL: | Menzilleri çevirmek, döndürmek, idare etmek. * Ev idaresi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENZİL-İ KAMER : | Koz: Ayın dünya etrafındaki mahreki. Bu mahrekte aynı noktaya tekrar gelmek için geçen zaman. |
| MENZAM : | (C: Menâzım) Çeşitli şeyleri bir yere dizmek. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |