Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MENZİL-İ KÜLLÎ: | Mahrekin en son noktasına kadar olan mesâfe. |
| İçerisinde 'MENZİL-İ KÜLLÎ' geçenler | |
| İçerisinde 'MENZİL-İ KÜLLÎ' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MENZİL-İ KAMER : | Koz: Ayın dünya etrafındaki mahreki. Bu mahrekte aynı noktaya tekrar gelmek için geçen zaman. |
| MENZİL : | İnilen yer. Konulacak yer. * Yer. Dünya. Ev. * Mesafe. |
| MENZAM : | (C: Menâzım) Çeşitli şeyleri bir yere dizmek. |
| MEN : | f. Ben. (Farsçada birinci şahıs zamiri) (Bak: Mâ) |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |