Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| MEVSUL: | Erişen. Vasıl olan. Birleşmiş. Kendine başka şey vasıl olmuş olan. Bitirmiş. Vasledilmiş. |
| MEVSULE: | Bitiştirilmiş. |
| İçerisinde 'MEVSUL' geçenler | |
| ESMA-İ MEVSULE: | Vasleden isimler. (Bak: İsm-i mevsule) |
| İSM-İ MEVSULE: | O şey ki, o kimse ki, mânâlarının yerine kullanılan, "Mâ, Men, Ellezi" gibi kelimelerdir. İki kelimeyi veya mânâyı birbirine birleştiren, mânâsı kendinden sonra gelen bir cümle ile tamamlanın bir kelimedir. |
| MÂ-İ MEVSULE: | Buna ism-i mevsul de denir. Kendinden sonra gelecek küçük cümleyi daha önce geçen cümleye bağlar. $ (Ketebtu mâ kultü: Söylediğimi yazdım, ne söyledimse yazdım) cümlesinde olduğu gibi. |
| MEVSULE: | Bitiştirilmiş. |
| NEKRE-İ MEVSULE: | İki kelime veya mânâyı birbirine bağlayan kelime. |
| SEBK-İ MEVSUL: | Edb: Cümleleri bağlayarak birleştirme tarzı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| MEVSULE : | Bitiştirilmiş. |
| MEVSUF : | Vasıflanan. Bir sıfatla tavsif edilen. * Kendisinde bir sıfat mevcud olan, kendisine bir sıfat isnad edilmiş olan. |
| MEVS : | Yolmak. Traş etmek. |
| MEV'A : | Her nesnenin evveli. |
| MEAB : | Dönülecek yer. Sığınılacak yer. Melce'. |