Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NÜŞUR: | Neşirler. Yaymalar, dağıtmalar. Öldükten sonraki dirilmeler.(Nüşur, neşir gibi bâzan müteaddi, bâzan lâzım olur. Müteaddi olursa bir şeyi açıp yaymak mânasına gelir ki, lisanımızda neşr ve neşriyat ve menşur bu mânadandır. Bunun lâzımına intişar denilir, lâzım oldukları zaman ise ölmüş bir şeyin dirilip kalkması mânasınadır ki, Kur'anda nüşur, ekseriyetle bu mânayadır. (E.T.) |
| İçerisinde 'NÜŞUR' geçenler | |
| YEVM-İ NÜŞUR: | Kıyamet günü, mahşer günü. Herkesin amel defterinin açılıp neşredilip gösterileceği gün. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NÜŞU' : | İlâç içirmek. |
| NÜŞAB : | (Nüşabe. C.) Oklar. Temrenli oklar. |
| NÜAME : | Eksen. Çark veya çıkrık ortasındaki mihver. |