Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NABİL: | Ok yapan. Üstad, hâzık kimse. Irgaç. |
| İçerisinde 'NABİL' geçenler | |
| ANÂBİL: | Kaba nesne. |
| SENABİL: | Sünbüller. Başaklar. |
| ZENABİL: | (Zenbil. C.) Zenbiller. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NABİ' : | (Nâbia) (Nebean. dan) Yerden fışkıran, kaynayan, akan. |
| NAB : | (C.: Enyâb) Azı dişi. * Yaşlı deve. |
| NA : | Arabçada "Biz" mânasına gelen zamirdir. Meselâ: Kitabünâ $ : "Kitabımız" misalinde olduğu gibi, kelimenin veya fiilin sonuna eklenen bitişik zamirdir. |