Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NAFİR: | Nefret eden. Ürken, korkan. Sevmeyen. Galip olan. Öksürüp burnundan sümüğü saçılan koyun. |
| İçerisinde 'NAFİR' geçenler | |
| FENAFİRRESUL: | (Fenâ fir-resul) Tas: Bütün varlığını Hazret-i Peygamber'in (A.S.M.) manevî şahsiyetinde yok etmek mânasına gelir. Hassaten, sünnî olan tarikat mensubuna göre Hz. Peygamber'in (A.S.M.) rivayet yolu ile nakledilen hadisleri ile beraber hareketlerini benimsemek ve O'na en küçük mes'elede aykırı harekette bulunmamak asıldır. |
| MÜTENAFİR: | Birbirinden nefret eden, ürken. Birbirini görmek istemeyen. * Edb: Yanyana gelişleri ile söylemede zorluk çıkaran kelime veya harf. |
| SUNAFİR: | Her nesnenin hâlisi. Her şeyin iyisi ve doğrusu. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NAFİ : | (Nefiy. den) Giderici, yok eden, nefyeden, menfi yapan. |
| NÂF : | f. Göbek. * Mc: Orta. |
| NA : | Arabçada "Biz" mânasına gelen zamirdir. Meselâ: Kitabünâ $ : "Kitabımız" misalinde olduğu gibi, kelimenin veya fiilin sonuna eklenen bitişik zamirdir. |