Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NAFIK: | Geçer para. Geçer akçe. |
| NAFIKA: | (C.: Nevâfık- Nüfeka) Arab tavşanının (diğer adı; tarla fâresi dedikleri hayvanın) iki yuvasından gizli olanın adıdır. Bu hayvan, bunun tavanını yeryüzüne çok yakın yapar. Belirli olan kasia dedikleri yuvasında tehlike hissederse hemen nâfıkanın tavanını delerek kaçar. Münafıklar buna benzediği için nifak, münafık kelimeleri bu kelimeden gelmiştir. (Kamus). |
| NAFİKA: | (Nüfeka) (C.: Nevâfık) Keler yuvalarından biri. |
| İçerisinde 'NAFIK' geçenler | |
| NAFİKA: | (Nüfeka) (C.: Nevâfık) Keler yuvalarından biri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NAFİKA : | (Nüfeka) (C.: Nevâfık) Keler yuvalarından biri. |
| NAFİ : | (Nefiy. den) Giderici, yok eden, nefyeden, menfi yapan. |
| NÂF : | f. Göbek. * Mc: Orta. |
| NA : | Arabçada "Biz" mânasına gelen zamirdir. Meselâ: Kitabünâ $ : "Kitabımız" misalinde olduğu gibi, kelimenin veya fiilin sonuna eklenen bitişik zamirdir. |