Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NAFIZ: | Çok titreten. Sıtma. |
| NAFİZ: | İçe işleyen. Delip geçen. İçeri giren. Sözü geçen, kendine itaat edilen. Te'sirli, nüfuzlu. |
| NAFİZ-ÜL EMR: | Emri geçip sözü dinlenilen. Kendisine itaat edip boyun eğilen. |
| NAFİZ-ÜL KELİM: | Sözü geçen. |
| NAFİZ: | Çok fazla titreten sıtma. |
| NAFİZE: | Karından vurulup arkaya çıkmış olan yara. |
| NAFİZİYET: | Sözü geçerlik, nâfizlik. |
| İçerisinde 'NAFIZ' geçenler | |
| KANAFİZ: | (Kunfuz. C.) Kirpiler. * Dağ fareleri. |
| MENAFİZ: | (Menfez. C.) Delikler. Menfezler. * Nüfuz edecek yerler. |
| NAFİZ-ÜL EMR: | Emri geçip sözü dinlenilen. * Kendisine itaat edip boyun eğilen. |
| NAFİZ-ÜL KELİM: | Sözü geçen. |
| NAFİZE: | Karından vurulup arkaya çıkmış olan yara. |
| NAFİZİYET: | Sözü geçerlik, nâfizlik. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NAFİZ-ÜL EMR : | Emri geçip sözü dinlenilen. * Kendisine itaat edip boyun eğilen. |
| NAFİ : | (Nefiy. den) Giderici, yok eden, nefyeden, menfi yapan. |
| NÂF : | f. Göbek. * Mc: Orta. |
| NA : | Arabçada "Biz" mânasına gelen zamirdir. Meselâ: Kitabünâ $ : "Kitabımız" misalinde olduğu gibi, kelimenin veya fiilin sonuna eklenen bitişik zamirdir. |