Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NASİB: | Nasbeden, bir şeyi bir şeye diken. Gr: Harfi (e) diye üstün okutan. |
| NASİB: | Pay, hisse, kısmet. Bir kimsenin elde edebildiği şey. |
| NASİBDAR: | f. Nasibi olan. Hissedar. |
| NASİBDAŞ: | f. Hissede beraber, nasipte eş olan. |
| NASİBE: | Müfrit Haricîlerden ve Emevîlerden ve Hz. Ali'ye (R.A.) çok muhalif olan zümrenin adı. |
| NASİBE: | (C.: Nesâib) Yollara dikilen işaret taşı. Bir yere dikilen taş. |
| NASİBDAŞ: | f. Hissede beraber, nasipte eş olan. |
| İçerisinde 'NASİB' geçenler | |
| BÎ-NASİB: | f. Nasibsiz, tâlihsiz. |
| HURUF-U NÂSİBE: | Gr: Muzari (geniş zaman) fiilinin başına getirildiğinde o fiili nasbeden harfler. (En), (Len), (İzen), (Key) harfleri gibi. |
| MA'KUSEN MÜTENASİB: | Mat: Tersine olan müvâzene. Yâni, birbirine nisbet edilen iki şeyden, biri çoğaldığı oranda diğerinin eksilmesi veya birinin azaldığı nisbetinde diğerinin çoğalması. Ters orantılı. |
| MEBSUTEN MÜTENASİB: | Birbirlerine nisbetli olan iki şeyden birinin artmasıyla, diğerinin de aynı nisbetle artması; veya eksilmesiyle diğerinin de eksilmesidir. Doğru orantılı. |
| MÜNASİB: | Benzer, uygun, lâyık, yakışır, yaraşır. |
| MÜTENASİB: | Uygun, aralarında muntazam bir nisbet bulunan, muvâfık, birbirine mensub ve müşâbih olan. |
| NA-MÜNASİB: | f. Münâsebetsiz, yakışıksız, uygunsuz, uygun olmayan. |
| NASİBDAR: | f. Nasibi olan. Hissedar. |
| NASİBDAŞ: | f. Hissede beraber, nasipte eş olan. |
| NASİBE: | Müfrit Haricîlerden ve Emevîlerden ve Hz. Ali'ye (R.A.) çok muhalif olan zümrenin adı. |
| NASİBE: | (C.: Nesâib) Yollara dikilen işaret taşı. Bir yere dikilen taş. |
| NASİBDAŞ: | f. Hissede beraber, nasipte eş olan. |
| UMUR-U MÜTENASİBE: | Aralarında uygunluk ve münasebet bulunan şeyler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NASİBDAR : | f. Nasibi olan. Hissedar. |
| NASİ : | Unutan, nisyan eden. |
| NAS : | f. İnsanlar. |
| NA : | Arabçada "Biz" mânasına gelen zamirdir. Meselâ: Kitabünâ $ : "Kitabımız" misalinde olduğu gibi, kelimenin veya fiilin sonuna eklenen bitişik zamirdir. |