Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NEKB: | Musibet ve kedere uğrama. Meyletmek, eğilmek. Udul etmek, vazgeçmek, haktan dönmek. |
| NEKBA: | Esince adamı eğip düşüren rüzgâr. Fırtına. |
| NEKBE: | (C.: Nekebât) şiddet, meşakkat. Bir şeyin kesilmesiyle olan cerahat. |
| NEKBET: | (C.: Nekebât - Nükub) Talihsizlik, şanssızlık, bahtsızlık. Musibet, felâket. Düşkünlük. |
| NEKBETHANE: | f. Tâlihsizlik yuvası. Mc: Dünya. |
| NEKBETÎ: | f. Tâlihsiz, bahtsız, şanssız, uğursuz. |
| NEKBETZEDE: | f. Felâket görmüş, musibete uğramış. |
| İçerisinde 'NEKB' geçenler | |
| NEKBA: | Esince adamı eğip düşüren rüzgâr. Fırtına. |
| NEKBE: | (C.: Nekebât) şiddet, meşakkat. * Bir şeyin kesilmesiyle olan cerahat. |
| NEKBET: | (C.: Nekebât - Nükub) Talihsizlik, şanssızlık, bahtsızlık. * Musibet, felâket. * Düşkünlük. |
| NEKBETHANE: | f. Tâlihsizlik yuvası. * Mc: Dünya. |
| NEKBETÎ: | f. Tâlihsiz, bahtsız, şanssız, uğursuz. |
| NEKBETZEDE: | f. Felâket görmüş, musibete uğramış. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NEKBA : | Esince adamı eğip düşüren rüzgâr. Fırtına. |
| NEK' : | Dizine ayağın arkasıyla vurmak. * Def'etmek, kovmak. |
| NE : | f. "Değil, yok," mânasına nefy edâtıdır. |