Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NESEB: | Sülâle, hısımlık, karabet, soy. Baba soyu, atalar zinciri. Vuslat. |
| NESEBEN: | Soyca, sülâlece, soy bakımından. |
| NESEBÎ: | Neseb ve soya âit. Sülâle ile alâkalı. |
| İçerisinde 'NESEB' geçenler | |
| KARABET-İ NESEBİYYE: | Aynı soydan gelmek suretiyle olan asli hısım ve akrabalık. |
| MECHUL-ÜN NESEB: | Kimin çocuğu olduğu bilinmeyen kişi. |
| NESEBEN: | Soyca, sülâlece, soy bakımından. |
| NESEBÎ: | Neseb ve soya âit. Sülâle ile alâkalı. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NESEBEN : | Soyca, sülâlece, soy bakımından. |
| NESA : | (C.: Ensâ) Uyluk başından tırnağa kadar varan bir damar. * Te'hir etmek, sonraya bırakmak. |
| NE : | f. "Değil, yok," mânasına nefy edâtıdır. |