Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NESS: | Sürmek, sevk. Kurumak. |
| NESS: | İfşa etmek, açıklamak. Gayret ve hamiyyet etmek. |
| NESSABE: | Nesepleri iyi bilen kimse. |
| NESSAC: | Dokuyucu, dokuyan, çuhacı. |
| NESSAF: | Gagası büyük bir kuş. |
| NESSAR: | Dağıtan, saçan, neşreden. Parlatan. |
| İçerisinde 'NESS' geçenler | |
| EYNESSERA-MİN-ES-SÜREYYA: | (İmkânsızlık bildiren bir tâbirdir ki) Yer nerede, Süreyyâ nerede?.. Süreyyâ ile yer bir olur mu? (meâlindedir ve birbirlerine zıt ve uzak olan şeyler için söylenir.) |
| MİNESSERA İLESSÜREYYA: | (Mines serâ il-es süreyyâ) Yerden göğe kadar. |
| MİNSEE (MİNESSEE): | Asâ, sopa. |
| MÜNESSAK: | Sıralı ve düzgün bir tarzda dizilmiş. * Pek düz. |
| MÜNESSİM: | Hayat veren, ruh veren. Allah. * Lâyık olana maaş bağlıyan kimse. * Köle âzâd eden. |
| MÜTENESSİC: | (Nesc. den) Dokunan, örülen. |
| MÜTENESSİK: | (Nask. dan) Biteviye olan, yeknesak olan. |
| MÜTENESSİK: | Kulluk eden. |
| MÜTENESSİM: | (Nesim. den) Rüzgâr kokusu olan. Rüzgâr koklıyan. |
| MÜTENESSİR: | (Nesr. den) Saçılan, yayılan, dağılan. |
| NESSABE: | Nesepleri iyi bilen kimse. |
| NESSAC: | Dokuyucu, dokuyan, çuhacı. |
| NESSAF: | Gagası büyük bir kuş. |
| NESSAR: | Dağıtan, saçan, neşreden. * Parlatan. |
| TENESSUH: | Eşsiz, çok güzel ve çok az bulunur olma. |
| TENESSÜK: | İbadet etmek. |
| TENESSÜM: | (Nesim. den) Havayı teneffüs etme. * Güzel kokular kokutmak. * Haber erişmek. |
| TENESSÜR: | Dağılma, saçılma, yayılma, serpilme. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NESSABE : | Nesepleri iyi bilen kimse. |
| NESA : | (C.: Ensâ) Uyluk başından tırnağa kadar varan bir damar. * Te'hir etmek, sonraya bırakmak. |
| NE : | f. "Değil, yok," mânasına nefy edâtıdır. |