Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| NEZE: | Hafif deve. |
| NEZEL: | Menzil, mekân. |
| NEZELE: | Akmak, seyelan. |
| NEZEVAN: | Atlama, sıçrama. |
| İçerisinde 'NEZE' geçenler | |
| ANEZE: | Ucu demirli uzun ağaç, (ki asâdan uzun, süngüden kısa olur.) |
| NEZEL: | Menzil, mekân. |
| NEZELE: | Akmak, seyelan. |
| NEZEVAN: | Atlama, sıçrama. |
| ŞANEZEDE: | f. Tarakla saçları taranmış. |
| ŞANEZEN: | (C.: Şanezenân) f. Baş tarayan. * Mc: Güçlükleri çözen. Zorlukları yenen. |
| TERANEZEN: | f. Şarkı söyleyen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| NEZEL : | Menzil, mekân. |
| NEZ' : | Halkı birbirine düşürmek, ifsâd, bozmak. |
| NE : | f. "Değil, yok," mânasına nefy edâtıdır. |