Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| PİŞEGÂN: | (Pişe. C.) f. Meslekler, san'atlar. İşler. Huylar, âdetler, tabiatlar. |
| İçerisinde 'PİŞEGÂN' geçenler | |
| GÜNAHPİŞEGÂN: | f. Günah işlemeyi âdet haline getirenler. |
| GÜNAHPİŞEGÂN: | f. Günah işlemeyi âdet haline getirenler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| PİŞEGÂH : | f. İş yeri. Fabrika. |
| PİŞE : | f. İş, kâr. Meşguliyet. * Alışkanlık, huy, âdet. * Meslek, san'at. * "Huy edinmiş, alışmış" anlamlarına gelir ve birleşik kelimeler yapılır. Meselâ: Hasenât-pişe $ : İyi şeyleri âdet edinmiş olan. |
| PİŞ : | f. Huzur, ön, ileri taraf. |
| PİÇ : | f. Büklüm, kıvrım, dolaşık. * Nesebi gayr-ı sahih olan, gayr-ı meşru münâsebetten doğan çocuk. * Aslına benzemiyen. * Ağacın kökünden biten sürgün. Aşılanmamış ağaç. * Sarmaşık. * Vida. |