Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RÜBUBİYET: | (Bak: Rububiyet) |
| İçerisinde 'RÜBUBİYET' geçenler | |
| İçerisinde 'RÜBUBİYET' geçen ifade bulamadık | |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RÜBUD : | Dâim. * Yüreğin oynaması. * Durdurmak. * Hapsetmek. |
| RÜBA : | f. Kapan, çalan, alan (mânâsına birleşik kelimeler yapılır). Meselâ: Dil-rüba $ : Gönül kapan, gönül alan. İz'an-rüba $ : Aklı alan, hayret veren. |
| RÜAVİ : | Köy yakınında ve halk yöresinde güdülen deve. |