Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RÜKUN: | Bir şeye samimi olarak meyletme. Can ve gönülden meyil. |
| RÜKUNET: | Ağırbaşlılık. Vakar ve temkin sâhibi olma. |
| İçerisinde 'RÜKUN' geçenler | |
| RÜKUNET: | Ağırbaşlılık. Vakar ve temkin sâhibi olma. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RÜKUNET : | Ağırbaşlılık. Vakar ve temkin sâhibi olma. |
| RÜKÛ' : | Huzur-u İlâhîde eğilmek. Namazda elleri dize dayamak suretiyle yere doğru eğilirken baş ile sırtı düz hale getirmek. |
| RÜKAM : | Yığın. Birbiri üzerine kat kat yığılmış olan. |
| RÜAVİ : | Köy yakınında ve halk yöresinde güdülen deve. |