Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RAİB: | Korkmuş. Semizliğinden yağı damlar olan. Dolu. |
| RAİB: | Göz bağlayıcı, büyücü. Doldurucu. |
| İçerisinde 'RAİB' geçenler | |
| AGREB-ÜL GARÂİB: | Şaşılacak şeylerin en garibi. |
| GARAİB: | (Garib. C.) Acaib şeyler. Hayret edilecek şeyler. Tuhaflıklar. |
| GARAİBAT: | (Garâib. C.) Garib ve şaşılacak şeyler. Alışılmadık, tuhaf ve acaib nesneler. |
| GARAİBPEREST: | f. Garib, tuhaf şeylere çok düşkün olan ve çok seven. |
| HARAİB: | (Harîbe. C.) Bir kimsenin geçineceği şeyler. |
| KARAİB: | (Karib. C.) Yakınlar, hısımlar. Akraba. |
| TERAİB: | (Teribe. C.) Tıb: Göğüs kemikleri. Kaburga kemikleri. Gerdanlık yeri. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RAİ : | (Rü'yet. den) Görücü, gören. * Gr: R harfiyle alâkalı. R harfine mensub. |
| RA : | Kur'an alfabesinde onikinci harftir. Ebced hesabında 200 sayısına işaret eder. Bu harfe "Rı" denildiği gibi, "Ra-i mühmele" de denilir. Bazı tarih kayıtlarında" Rebi-ül Evvel" ayına işaret olarak geçer. |