Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RAİF: | Merhametli, re'fetli. |
| RAİF: | Önde giden at. ("pişnek" derler) Burun ucu. Dağ burnu. |
| İçerisinde 'RAİF' geçenler | |
| HARAİF: | (Harife. C.) Ev için yapılan güz hazırlıkları. |
| ŞERAİF: | (Şerife. C.) Mutlular, kutlu kimseler. |
| TARAİF: | (Tarife. C.) Az bulunur şeyler. |
| ZARAİF: | Zârif, ince, hoş şeyler. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RAİ : | (Rü'yet. den) Görücü, gören. * Gr: R harfiyle alâkalı. R harfine mensub. |
| RA : | Kur'an alfabesinde onikinci harftir. Ebced hesabında 200 sayısına işaret eder. Bu harfe "Rı" denildiği gibi, "Ra-i mühmele" de denilir. Bazı tarih kayıtlarında" Rebi-ül Evvel" ayına işaret olarak geçer. |