Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RABİYE: | (C.: Revâbi) Yüce, yüksek yer. |
| İçerisinde 'RABİYE' geçenler | |
| HARABİYET: | (Harabî) Yıkılma. Yıkılış. Parçalanıp dağılış. Zillet ve sefalet içinde |
| MEVALİD-İ TÜRABİYE: | Topraktaki mevâlid. Mâdenler, nebatlar. |
| PERDE-İ TÜRABİYE: | Toprak perdesi, yer yüzü. |
| ŞÜRABİYE: | f. Bir şeye bakmak için boyun uzatmak. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RABİ' : | Dördüncü. |
| RAB' : | Vasat, orta boylu. * Avlulu ev. |
| RA : | Kur'an alfabesinde onikinci harftir. Ebced hesabında 200 sayısına işaret eder. Bu harfe "Rı" denildiği gibi, "Ra-i mühmele" de denilir. Bazı tarih kayıtlarında" Rebi-ül Evvel" ayına işaret olarak geçer. |