Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RACİH: | Üstün olan. Kıymetli, faziletli ve itibarı fazla olan. Fık: Beyyinatta, bürhan ve delilin tercihinde delili üstün, beyyinesi evlâ ve makbul olan taraf. |
| RACİH-İ MERCUH: | Bürhan ve delillerin tercih ve üstünlük esasları. |
| RACİHA: | Tercihli, daha önce diğerlerinden üstün. |
| İçerisinde 'RACİH' geçenler | |
| ERACİH: | (Urcuha. C.) Salıncaklar. |
| KAVL-İ RÂCİH: | Daha makbul ve daha önde olan söz, kanaat, fikir. |
| RACİH-İ MERCUH: | Bürhan ve delillerin tercih ve üstünlük esasları. |
| RACİHA: | Tercihli, daha önce diğerlerinden üstün. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RACİH-İ MERCUH : | Bürhan ve delillerin tercih ve üstünlük esasları. |
| RACİ : | Rica eden, eden, uman, yalvaran. Niyaz eden. Ümitli. |
| RAC : | f. Mide. |
| RA : | Kur'an alfabesinde onikinci harftir. Ebced hesabında 200 sayısına işaret eder. Bu harfe "Rı" denildiği gibi, "Ra-i mühmele" de denilir. Bazı tarih kayıtlarında" Rebi-ül Evvel" ayına işaret olarak geçer. |