Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| RUY-İ DERYA: | Denizin yüzü. |
| RUY-İ HUB: | Güzel yüz. |
| RUY-İ ZEMİN: | Yeryüzü. |
| RUY-İ ZİŞT: | Çirkin yüz. |
| RUY: | (Bak: Ru) |
| RUY: | f. Tunç. |
| RUYA: | f. Yerden biten (bitki). |
| RUYİN: | f. Tunç. Tunçtan. |
| RUYİN-TEN: | f. Güçlü kuvvetli, tunç vücutlu. |
| RUY-VER: | f. Tunçtan. |
| RUY-İ ZİŞT: | Çirkin yüz. |
| İçerisinde 'RUY' geçenler | |
| AB-I RÛY: | Yüz suyu, şeref, haysiyet, nâmus. |
| BÎ-RUYÎ: | f. Yüzsüzlük, edebsizlik, hayâsızlık. |
| HALİFE-İ RUY-İ ZEMİN: | Yeryüzünün halifesi mânâsına gelen bu tabir, Yavuz Sultan Selim Han'dan sonra Osmanlı Padişahları hakkında kullanılmıştır. |
| HANDERUY: | f. Mütebessim, güler yüzlü. |
| MAHRUYAN: | f. Güzeller, ay yüzlüler. * Mc: Veliler. Allah'a itaatten ayrılmayan manevî güzellik sâhibi kimseler. |
| MEH-RUYAN: | f. Ay yüzlüler. Ay gibi parlak olanlar. * Mc: Manevî güzellik. Ahlâk sahibi ve dindar olanlar. |
| RU (RUY): | f. Yüz, cihet. Sebep. Çehre. |
| RUY-İ DERYA: | Denizin yüzü. |
| RUY-İ HUB: | Güzel yüz. |
| RUY-İ ZEMİN: | Yeryüzü. |
| RUY-İ ZİŞT: | Çirkin yüz. |
| RUYA: | f. Yerden biten (bitki). |
| RUYİN: | f. Tunç. * Tunçtan. |
| RUYİN-TEN: | f. Güçlü kuvvetli, tunç vücutlu. |
| RUY-VER: | f. Tunçtan. |
| RUY-İ ZİŞT: | Çirkin yüz. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| RUY-İ DERYA : | Denizin yüzü. |
| RU' : | Kalb, fuad. Kalbde korku ârız olacak yer. * Zihin ve akıl. |