Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SÂHİB: | (Sohbet. den) Sohbet edilen kimse. Bir şeyi koruyan ve ona mâlik olan. Bir iş yapmış olan. Bir vasfı olan. |
| SÂHİB-İ ARZ: | Devleti temsil eden zât. |
| SÂHİB-İ HÂNE: | Ev sâhibi. Sahib-ül beyt. |
| SÂHİB-İ HAYRÂT: | Câmi, yol, çeşme vs. gibi hayırlı işler yapıp bırakmış kimse. Hayrat sâhibi. |
| SÂHİB-İ HURUC: | f. İsyan edip ayaklanarak idareyi ele geçirmiş olan kimse. Büyük kahraman. Şarktan zuhuru beklenen mehdi. |
| SÂHİB-İ İMTİYAZ: | İmtiyaz sahibi. |
| SÂHİB-İ KEMÂL: | Kemal sahibi, olgun insan. |
| SÂHİB-İ NUN: | (Sâhib-i Zünnun) Hz. Yunus Peygamber'in (A.S.) bir nâmı. |
| SÂHİB-İ TAHRİC: | (Bak: Tahric) |
| SÂHİB-ÜL BEYT: | Ev sâhibi. |
| SÂHİB-ÜL HUT: | Peygamber Hazret-i Yunus'un (A.S.) bir nâmı. (Bak: Yunus) |
| SÂHİB-ÜL YED: | Mal sahibi, malı elinde tutan kimse. |
| SÂHİB-ÜS SEYF: | Kılınç sahibi. Maddeten kuvvetli olup, maddi cihad ile vazifeli olan. |
| SÂHİB-ÜT TÂC: | Tâc, sâhibi, İncil'de mezkur Hz. Muhammed'in (A.S.M.) ismi. |
| SÂHİB-ÜZ ZAMAN: | Zamânın sahibi. Zamânında İnd-i İlâhide en makbul insan. Müceddid. Mehdi-i zaman. |
| SÂHİBAT: | (Sâhibe. C.) Kadın sâhibler. |
| SÂHİBE: | (Müe.) Bir şeyin sahib ve mâliki olan kadın. |
| SÂHİBE-İ CEMÂL: | Güzellik sahibi kadın. Güzelliği olan kadın. |
| SÂHİBE-İ HÂNE: | Ev sahibi kadın. |
| SÂHİBET-ÜL BEYT: | Ev sâhibesi. Kadın ev sâhibi. |
| SAHİB-FIRAŞ: | f. Hasta. Yatağa düşmüş. |
| SAHİB-HURUC: | f. Ayaklanmış, isyân etmiş, âsi. Ayaklanıp isyân ederek idâreyi ele geçirmiş kimse. |
| SAHİB-KEMAL: | f. Olgun, kemal sahibi. |
| SAHİB-KIRAN: | f. Her zaman muvaffak olan ve üstünlük kazanan hükümdar. |
| SAHİB-NAZAR: | f. Görüşü, tecrübesi ve düşüncesi kuvvetli olan. |
| SAHİBU BİL-CENB: | Arkadaş. Refik. |
| SAHİB-VÜCUD: | Sözü geçer, mevki sâhibi kimse. |
| SAHİB-ZUHUR: | Baş kaldıran, isyan eden, ayaklanan. Başa geçen. |
| İçerisinde 'SÂHİB' geçenler | |
| ASAHİB: | (Ashab. C.) Sahibler, sahib olanlar. Ashablar. |
| MUSAHİB: | Beraber sohbet eden. Arkadaş. Arkadaşlık eden. Birlikte bulunan. |
| MUSAHİBE: | Kadın musâhib. Kadın arkadaş. |
| MÜTESAHİB: | (C.: Mütesâhibin) Sahib çıkan, arka olan. |
| MÜTESAHİBÎN: | (Mütesahıb. C.) Sahib çıkanlar, arka olanlar. |
| SÂHİB-İ ARZ: | Devleti temsil eden zât. |
| SÂHİB-İ HÂNE: | Ev sâhibi. Sahib-ül beyt. |
| SÂHİB-İ HAYRÂT: | Câmi, yol, çeşme vs. gibi hayırlı işler yapıp bırakmış kimse. Hayrat sâhibi. |
| SÂHİB-İ HURUC: | f. İsyan edip ayaklanarak idareyi ele geçirmiş olan kimse. * Büyük kahraman. * Şarktan zuhuru beklenen mehdi. |
| SÂHİB-İ İMTİYAZ: | İmtiyaz sahibi. |
| SÂHİB-İ KEMÂL: | Kemal sahibi, olgun insan. |
| SÂHİB-İ NUN: | (Sâhib-i Zünnun) Hz. Yunus Peygamber'in (A.S.) bir nâmı. |
| SÂHİB-İ TAHRİC: | (Bak: Tahric) |
| SÂHİB-ÜL BEYT: | Ev sâhibi. |
| SÂHİB-ÜL HUT: | Peygamber Hazret-i Yunus'un (A.S.) bir nâmı. (Bak: Yunus) |
| SÂHİB-ÜL YED: | Mal sahibi, malı elinde tutan kimse. |
| SÂHİB-ÜS SEYF: | Kılınç sahibi. Maddeten kuvvetli olup, maddi cihad ile vazifeli olan. |
| SÂHİB-ÜT TÂC: | Tâc, sâhibi, İncil'de mezkur Hz. Muhammed'in (A.S.M.) ismi. |
| SÂHİB-ÜZ ZAMAN: | Zamânın sahibi. Zamânında İnd-i İlâhide en makbul insan. Müceddid. *Mehdi-i zaman. |
| SÂHİBAT: | (Sâhibe. C.) Kadın sâhibler. |
| SÂHİBE: | (Müe.) Bir şeyin sahib ve mâliki olan kadın. |
| SÂHİBE-İ CEMÂL: | Güzellik sahibi kadın. Güzelliği olan kadın. |
| SÂHİBE-İ HÂNE: | Ev sahibi kadın. |
| SÂHİBET-ÜL BEYT: | Ev sâhibesi. * Kadın ev sâhibi. |
| SAHİB-FIRAŞ: | f. Hasta. Yatağa düşmüş. |
| SAHİB-HURUC: | f. Ayaklanmış, isyân etmiş, âsi. Ayaklanıp isyân ederek idâreyi ele geçirmiş kimse. |
| SAHİB-KEMAL: | f. Olgun, kemal sahibi. |
| SAHİB-KIRAN: | f. Her zaman muvaffak olan ve üstünlük kazanan hükümdar. |
| SAHİB-NAZAR: | f. Görüşü, tecrübesi ve düşüncesi kuvvetli olan. |
| SAHİBU BİL-CENB: | Arkadaş. Refik. |
| SAHİB-VÜCUD: | Sözü geçer, mevki sâhibi kimse. |
| SAHİB-ZUHUR: | Baş kaldıran, isyan eden, ayaklanan. Başa geçen. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SÂHİB-İ ARZ : | Devleti temsil eden zât. |
| SAHİ : | (Sehv. den) Hata işleyen. |
| SAHA' : | (Bak: Sehâ) |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |