Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SÂHİBE: | (Müe.) Bir şeyin sahib ve mâliki olan kadın. |
| SÂHİBE-İ CEMÂL: | Güzellik sahibi kadın. Güzelliği olan kadın. |
| SÂHİBE-İ HÂNE: | Ev sahibi kadın. |
| SÂHİBET-ÜL BEYT: | Ev sâhibesi. Kadın ev sâhibi. |
| İçerisinde 'SÂHİBE' geçenler | |
| MUSAHİBE: | Kadın musâhib. Kadın arkadaş. |
| SÂHİBE-İ CEMÂL: | Güzellik sahibi kadın. Güzelliği olan kadın. |
| SÂHİBE-İ HÂNE: | Ev sahibi kadın. |
| SÂHİBET-ÜL BEYT: | Ev sâhibesi. * Kadın ev sâhibi. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SÂHİBE-İ CEMÂL : | Güzellik sahibi kadın. Güzelliği olan kadın. |
| SÂHİB : | (Sohbet. den) Sohbet edilen kimse. * Bir şeyi koruyan ve ona mâlik olan. * Bir iş yapmış olan. * Bir vasfı olan. |
| SAHİ : | (Sehv. den) Hata işleyen. |
| SAHA' : | (Bak: Sehâ) |
| SA' : | Çiy, rutubet, şebnem. * Kur'an-ı Kerim alfabesindeki dördüncü harfin adı. |