Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SÜMME: | Sonra, ba'dehu gibi mânalara gelen bir zarftır. Bazan istiâre olarak "vav" mânâsına da kullanılır. Harf-i atıftır. Sonraki mânayı evvelkiyle bağlar veya tertib, mühlet iktizasını ifade eder. |
| SÜMME: | Bir tutam ot. |
| SÜMMEHA: | Yalan ve bâtıl nesne. Yer ile gök arası. Her tarafa dağılıp gitmek. |
| SÜMMET-TEDARİK: | Sonradan, başka yerlerden tedarik edilmiş olan. Sonradan düşünülmüş, uydurulmuş. |
| İçerisinde 'SÜMME' geçenler | |
| SÜMMEHA: | Yalan ve bâtıl nesne. * Yer ile gök arası. * Her tarafa dağılıp gitmek. |
| SÜMMET-TEDARİK: | Sonradan, başka yerlerden tedarik edilmiş olan. Sonradan düşünülmüş, uydurulmuş. |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SÜMMEHA : | Yalan ve bâtıl nesne. * Yer ile gök arası. * Her tarafa dağılıp gitmek. |
| SÜMM : | Kumaş. * Şey. * Atıf harflerinden bir harf. |
| SÜM : | f. Dört ayaklı hayvanların tırnağı. |
| SÜAC : | Koyun avazı, koyun sesi. |