Osmanlıca ve Dini Terimler Lügatı
| A | B | C | Ç | D | E | F | G | H | I | İ | J | K | L | M | N | O | Ö | P | R | S | Ş | T | U | Ü | V | Y | Z |
| Kelime | Anlam |
|---|---|
| SİRET: | Bir kimsenin içi, hâli, hareketi, ahlâkı. İnsanın tutmuş olduğu mânevi yol. |
| SİRET-İ HASENE: | Güzel ve iyi ahlâk. |
| SİRET-ÜN NEBİ: | Siyer-i Nebi veya Siret-i Nebi de denir. (Bak: İlm-i hadis, Siyer-i Nebi) |
| İçerisinde 'SİRET' geçenler | |
| ADEM-İ BASİRET: | Basiretsizlik, görüşsüzlük. |
| BASİRET: | Hakikatı kalbiyle hissedip anlama. Kalbde eşyanın hakikatlarını bilen kuvve-i kudsiyye. Ferâset. İm'ân-ı dikkat. * İbret alınacak hidâyet sebepleri. Beyyine. Hüccet. * Bir evin iki tarafının arası. * Yer üstündeki kan. (Bak: Süveydâ-i kalb) |
| BASİRET-İ KALB: | Gönül uyanıklığı. Kalb basireti. |
| BASİRET-KÂR: | f. Basiretli, ferâsetli, önceden gören. |
| BASİRET-KÂRÎ: | Basiretlilik, önceden görmeklik. |
| SİRET-İ HASENE: | Güzel ve iyi ahlâk. |
| SİRET-ÜN NEBİ: | Siyer-i Nebi veya Siret-i Nebi de denir. (Bak: İlm-i hadis, Siyer-i Nebi) |
| Ekleri ayıklanarak bulunan sonuçlar | |
| SİRET-İ HASENE : | Güzel ve iyi ahlâk. |
| SİRE : | (C.: Sıyer) Koyun ağılı. |
| SİR : | f. Tok, kanmış, doymuş. * Sarımsak. |
| Sİ : | f. Otuz. |